O nas

Zespół Fundacji

fot. Krystyna Ejsmont

Anna Golus (ur. 1984) – założycielka Fundacji i prezeska zarządu

Doktorka nauk humanistycznych, która przez większość życia nie interesowała się roślinami. W obszarze jej zainteresowań i specjalizacji znajdowały się tematy trudne i przykre, w tym przede wszystkim krzywdzenie dzieci i łamanie ich praw. To właśnie takim tematom była poświęcona jej działalność społeczna, a także interdyscyplinarny doktorat (2020), trzy książki i liczne artykuły publikowane przede wszystkim na łamach „Tygodnika Powszechnego” (od 2012 roku).

Zobacz więcej

W 2023 roku zamieszkała na Biskupiej Górce w Gdańsku. Rok później zaczęła działać na rzecz społeczności tego rewitalizowanego osiedla, a wiosną 2025 roku postanowiła zaangażować się w te działania bardziej. Gdy tylko podjęła tę decyzję, dowiedziała się, że jednym z największych problemów Biskupiej Górki jest rosnący tu na ponad 20 stanowiskach rdestowiec japoński, który może zniszczyć efekty rewitalizacji.

I zafascynowała się tą rośliną tak bardzo, że zaczęła nie tylko pisać o niej (w ramach wolontariatu) dla osiedlowego serwisu i dążyć do kompleksowego rozwiązania tego problemu na całej Biskupiej Górce, ale też zwalczać/zbierać rdestowca własnoręcznie z kilku niedużych stanowisk (i spożywać w różnych formach, m.in. suszyć i przetwarzać na herbatę). Po kilku miesiącach tej nieprzemijającej i niesłabnącej fascynacji – wzbogaconej skromnym doświadczeniem praktycznym i wciąż poszerzaną wiedzą teoretyczną z różnych dziedzin – założyła Fundację Niezłe Chwasty.

Osoba z niepełnosprawnościami i diagnozą miopatii mitochondrialnej, co stanowi jedną z przyczyn fascynacji rdestowcem. Ten inwazyjny gatunek stanowi bowiem bogate źródło resweratrolu i innych substancji, które wspierają pracę mitochondriów i wywierają pozytywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, i powinien być przedmiotem dalszych badań w dziedzinie nauk farmaceutycznych i medycznych.

Słuchaczka studiów podyplomowych „Resocjalizacja z kryminologią” na Uniwersytecie Gdańskim.

Zobacz książki

Dajemy dzieciom siłę! Droga Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę ku dzieciństwu bez przemocy, wyd. FDDS, Warszawa 2023 (na zlecenie FDDS, nie do sprzedaży)

Superniania kontra trzyletni Antoś. Jak telewizja uczy wychowywać
dzieci
, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2022

Dzieciństwo w cieniu rózgi. Historia i oblicza przemocy wobec dzieci, wydawnictwo Helion, Gliwice 2019

Zobacz wyróżnienia

2024 – nominacja do nagrody Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze za tekst Perspektywa ojca („Tygodnik Powszechny” 2024, nr 32) zwracający uwagę na zagrożone dobro dziewczynki kreowanej przez rodziców i media na dziennikarkę sejmową

2018 – nominacja do nagrody MediaTory w kategorii ReformaTOR za tekst Kopiuj, wklej, przylej („Tygodnik Powszechny” 2018, nr 35) ujawniający plagiaty kandydatki na Rzecznika Praw Dziecka

Dorota Kowalewska – architektka krajobrazu, certyfikowana inspektorka drzew. Przez wiele lat prowadziła firmę ogrodniczą i pracowała jako inspektorka nadzoru terenów zieleni. Ma doświadczenie w zwalczaniu rdestowca japońskiego. W jednym z ogrodów, którymi opiekowała się przez dłuższy czas, znajdowało się kilka małych stanowisk rdestowca, zapewne przywleczonego wraz z ziemią nasypywaną podczas prac ziemnych. Pozbyła się go w ramach kompleksowej pielęgnacji ogrodu. Regularnie i konsekwentnie wyrywała wszystkie odrastające młode pędy, by zapobiec fotosyntezie, i dodatkowo utrudniała ją, dosadzając na stanowiskach rdestowca krzewy, które zasłaniały mu słońce.

Rada Fundacji

fot. Szymon Łaszewski

Alina Czyżewska (ur. 1980) – Przewodnicząca Rady Fundacji

Aktorka, która kiedyś myślała, że przez teatr można zmieniać rzeczywistość, a od ponad dekady zmienia świat jako działaczka społeczna i ekspertka w zakresie społecznej kontroli władzy i przestrzegania praw człowieka w instytucjach publicznych. Działalność strażniczą i na rzecz społeczeństwa obywatelskiego rozpoczęła w rodzinnym Gorzowie Wielkopolskim, gdzie w 2014 roku współtworzyła ruch Ludzie dla Miasta.

Zobacz więcej

W latach 2015-2024 była członkinią stowarzyszenia Sieć Obywatelska Watchdog Polska, które jednak nie spełniło jej oczekiwań w zakresie standardów demokratycznego zarządzania i którego nie udało się jej naprawić od środka.

Interweniuje w sytuacjach nadużywania władzy przez osoby pełniące funkcje publiczne, wspiera obywatelki i obywateli, edukuje o demokracji i prawach człowieka, w tym o prawie do informacji. Ujawnia nieprawidłowości i nadużycia organów władzy publicznej, wspiera ujawnianie i zwalczanie przemocy w instytucjach publicznych. Uczy obywatelki i obywateli, jak korzystać z prawa, jak reagować w sytuacjach naruszeń naszych praw i wolności przez organy władzy i jak wcielać w życie art. 4 Konstytucji: „Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu”.

Wymaga od władz działania zgodnego z prawem. Doprowadziła do sądu sprawy licznych nieprawidłowości w działaniach przedstawicieli władzy i wielokrotnie wygrała z nimi w sądzie. Wygrywała nie tylko z dyrektorkami szkół czy teatrów, ale też burmistrzami i prezydentkami miast, a nawet Ministerstwem Środowiska czy Kancelarią Premiera.

W 2025 roku zarejestrowała wraz z Pawłem Nijakowskim związek wyznaniowy Kościół Ludzi Słońca i zaczęła działać na rzecz równości religijnej i ujawniania przywilejów związków wyznaniowych. Na pytanie, czy kościół powstał w ramach prowokacji, odpowiada: „Biorąc pod uwagę etymologię słowa «prowokacja» – od łacińskiego provocare, czyli «wołać do przodu, przywoływać, wywoływać reakcję» – można uznać, że każda religia była kiedyś prowokacją. Prowokacją wobec dominującego porządku, dotychczasowego myślenia, zastałych struktur społecznych. Tak, chcemy wywoływać reakcje, bo one otwierają drogi do zmiany. A chyba wszyscy czujemy, że jest co zmieniać”.

Nie jest jednak prowokacją jeden z postulatów Kościoła Słońca – zakładania ekologicznych miejsc pochówku w formie Lasów Pamięci.

W latach 2016-2022 prowadziła bloga „Nic do ukrycia”, obecnie pisze głównie na swoim profilu na Facebooku. Można wesprzeć jej działania poprzez Patronite oraz Suppi.

Zobacz wyróżnienia

2024 – nominacja do tytułu Kobieta Roku 2024 „Forbes Women” w kategorii „Działalność społeczna”

2022 – nagroda Architektki Zrównoważonego Rozwoju przyznawana przez UN Global Compact Network Poland

2020 – nominacja do warszawskich nagród kulturalnych „Wdechy” („za nieugięty bój o prawa człowieka w kulturze i transparentność w polityce kulturalnej”)

Anna Dęboń (ur. 1980) – członkini Rady Fundacji

Pedagożka, terapeutka pedagogiczna (trening umiejętności społecznych, TUS), arteterapeutka, edukatorka ekologiczna i klimatyczna (Mozaika Klimatyczna, Inicjatywa Las w nas, członkini ruchu Rodzice dla Klimatu – Parents for Future), prezeska stowarzyszenia dO!PAmina Lab, które od 2018 roku działa na rzecz ochrony i promocji praw dziecka i praw człowieka w edukacji i życiu społecznym.

Zobacz więcej

Ambasadorka humanistycznego zarządzania, niehierarchicznej kultury otwartości i współpracy w organizacjach/instytucjach, (współ)koordynatorka ruchu „Każda jest Ważna”.

Absolwentka pedagogiki o specjalizacjach pomoc społeczna i opiekuńczo-wychowawcza oraz edukacja artystyczna i terapia w zakresie sztuki na Uniwersytecie Śląskim (2004), a także studiów podyplomowych „Psychopedagogika zaburzeń ze spektrum autyzmu” na Górnośląskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej (2016). Uczestniczka studiów podyplomowych „Psychotraumatologia” na Uczelni Korczaka w Katowicach.

W latach 2012-2019 właścicielka Otwartej Pracowni Artystycznej – przestrzeni edukacji i terapii dla dzieci i młodzieży. Pomysłodawczyni i realizatorka wielu projektów edukacyjnych i rozwojowych dla dzieci i młodzieży z zakresu „zielonej” edukacji artystycznej i obywatelskiej (np. „Leśna Akademia Sztuki”, „Sztuka natury. Natura sztuki”, „Miejska Świetlica Przyrodnicza”).

Entuzjastka empatycznej edukacji i pasjonatka dziecięcej sztuki. Zafascynowana twórczością i kreatywnością dzieci, ich fantazją, wyobraźnią bez granic, otwartością, odwagą i ciekawością świata. Wierzy, że nieograniczana twórcza aktywność (nie tylko dzieci) – przynosząc radość i satysfakcję oraz dając ogromne odprężenie – silnie motywuje do podejmowania nowych wyzwań i pokonywania trudności.

Autorka i współautorka publikacji i raportów z monitoringów i badań społecznych.

Zobacz wybrane publikacje

„Czy i jak korzystać ze zdjęć osób w kulturze i edukacji?”, 2025

„Szkoła 2025. Raport z monitoringu codzienności i rzeczywistości szkolnej”, 2025

„Szkoła jest nasza. Rekomendacje i komentarz do raportu «Szkoła 2025»”, 2025

„Równość płci jest prawem człowieka. Raport z monitoringu”, 2024

„Monitoring Praw Uczniowskich. Raport”, 2022

„Młodzi o szkole. Raport z badań”, 2022

Prywatnie fanka twórczości J. R. R. Tolkiena i Wiesława Myśliwskiego, sztuki kolażu, ceramiki artystycznej, wspinaczki górskiej i wypraw rowerowych.

Aleksandra Szewera-Witkowicz (ur. 1979) – członkini Rady Fundacji

Prezeska fundacji Bene Vobis, która pomaga dzieciom i młodzieży oraz ich rodzinom (nie tylko biologicznym) i specjalizuje się w szkoleniu profesjonalistów w systemie oświaty i pomocy społecznej. Absolwentka Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego, pedagożka resocjalizacyjna, pasjonatka zmian w sferze społecznej. Przez ponad 20 lat kuratorka sądowa (dla dorosłych i rodzinna).

Zobacz więcej

W latach 2020-2023 Przewodnicząca Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Kuratorów Sądowych, którą pozostali członkowie związku żegnali słowami: „Droga Olu, nasza Związkowa Merido Waleczna – Twoja charyzma, poświęcony czas, kreatywność, energia w połączeniu z profesjonalizmem pozostaną nieocenione. Związek pod Twoim przewodnictwem pokonał wiele przeszkód, dokonał rzeczy, które przez wiele lat uważano za niemożliwe!”.

W 2023 roku zrezygnowała z pracy kuratorki sądowej i poświęciła się działalności społecznej i edukacyjnej w ramach Fundacji Bene Vobis i Krainy Wolnych Stóp. Kraina Wolnych Stóp to nazwa jej firmy, ale też – położonego z dala od miejskiego zgiełku gospodarstwa we wsi Dobraków w województwie śląskim, gdzie odbywa się część prowadzonych przez nią szkoleń i warsztatów.

Prowadzi szkolenia i warsztaty z zakresu ochrony praw dziecka (w tym prawa do ochrony wizerunku i prywatności), przeciwdziałania przemocy (w tym standardów ochrony małoletnich) i profilaktyki uzależnień. Pracuje z „pomagaczami”, dziećmi, młodzieżą i rodzicami. Wspiera terapeutycznie osoby doświadczające przemocy, DDD/DDA, a także osoby z ADHD.

Pracując z ludźmi, koncentruje się na ich mocnych stronach i na szukaniu rozwiązań. Bliskie jest jej rodzicielstwo bliskości, porozumienie bez przemocy, terapia skoncentrowana na rozwiązaniach.

Wierzy, że ludzie się zmieniają, i lubi towarzyszyć im w tym procesie.

Współpraca

Stowarzyszenie Biskupia Górka

Stowarzyszenie jest tworzone głównie przez mieszkańców Biskupiej Górki w Gdańsku. Od 2016 roku działa na rzecz rozwoju społecznego oraz ochrony i promocji dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego tego osiedla. Prowadzi serwis biskupiagorka.pl i Archiwum Społeczne Biskupiej Górki, którego zbiory prezentuje w tym serwisie, a także w Centrum Archiwistyki Społecznej oraz na wystawie w Domu Sąsiedzkim na Biskupiej Górce (ul. Biskupia 4).

Zobacz więcej

Wraz z Instytutem Kultury Miejskiej w Gdańsku realizuje projekt „Lokalni Przewodnicy i Przewodniczki na Biskupiej Górce”. Organizuje wystawy, wykłady, wydarzenia kulturalne i akcje społeczne. Upamiętnia wybitnych mieszkańców osiedla. Z inicjatywy stowarzyszenia Biskupia Górka postawiono na tym osiedlu pomnik Brunona Zwarry.

Stowarzyszenie bierze aktywny udział w Budżecie Obywatelskim i we wszystkich konsultacjach dotyczących rewitalizacji Biskupiej Górki. Dwie członkinie stowarzyszenia są w gdańskim Komitecie Rewitalizacji (2023-2028), dwie inne były w Radzie Dzielnicy Śródmieście (2011-2014 i 2015-2024).

Wraz z mieszkańcami regularnie sprząta Biskupią Górkę, w 2025 roku po raz pierwszy z pomocą osadzonych z Aresztu Śledczego w Gdańsku.

W 2025 roku zrealizowało integracyjny projekt badawczy „My z Biskupiej Górki. Partycypacyjna diagnoza społeczności Biskupiej Górki”. Jednym z celów projektu, którego autorką i koordynatorką była Anna Golus, było włączenie mieszkańców zagrożonych wykluczeniem, w tym osoby opuszczającej właśnie zakład karny, w oddolne działania na rzecz społeczności.