Zespół Fundacji

Anna Golus (ur. 1984) – założycielka Fundacji i prezeska zarządu
Doktorka nauk humanistycznych, która przez większość życia nie interesowała się roślinami. W obszarze jej zainteresowań i specjalizacji znajdowały się tematy trudne i przykre, w tym przede wszystkim krzywdzenie dzieci i łamanie ich praw. To właśnie takim tematom była poświęcona jej działalność społeczna, a także interdyscyplinarny doktorat (2020), trzy książki i liczne artykuły publikowane przede wszystkim na łamach „Tygodnika Powszechnego” (od 2012 roku).
Zobacz więcej
W 2023 roku zamieszkała na Biskupiej Górce w Gdańsku. Rok później zaczęła działać na rzecz społeczności tego rewitalizowanego osiedla, a wiosną 2025 roku postanowiła zaangażować się w te działania bardziej. Gdy tylko podjęła tę decyzję, dowiedziała się, że jednym z największych problemów Biskupiej Górki jest rosnący tu na ponad 20 stanowiskach rdestowiec japoński, który może zniszczyć efekty rewitalizacji.
I zafascynowała się tą rośliną tak bardzo, że zaczęła nie tylko pisać o niej (w ramach wolontariatu) dla osiedlowego serwisu i dążyć do kompleksowego rozwiązania tego problemu na całej Biskupiej Górce, ale też zwalczać/zbierać rdestowca własnoręcznie z kilku niedużych stanowisk (i spożywać w różnych formach, m.in. suszyć i przetwarzać na herbatę). Po kilku miesiącach tej nieprzemijającej i niesłabnącej fascynacji – wzbogaconej skromnym doświadczeniem praktycznym i wciąż poszerzaną wiedzą teoretyczną z różnych dziedzin – założyła Fundację Niezłe Chwasty.
Osoba z niepełnosprawnościami i diagnozą miopatii mitochondrialnej, co stanowi jedną z przyczyn fascynacji rdestowcem. Ten inwazyjny gatunek stanowi bowiem bogate źródło resweratrolu i innych substancji, które wspierają pracę mitochondriów i wywierają pozytywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, i powinien być przedmiotem dalszych badań w dziedzinie nauk farmaceutycznych i medycznych.
Słuchaczka studiów podyplomowych „Resocjalizacja z kryminologią” na Uniwersytecie Gdańskim.
Zobacz książki
– Dajemy dzieciom siłę! Droga Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę ku dzieciństwu bez przemocy, wyd. FDDS, Warszawa 2023 (na zlecenie FDDS, nie do sprzedaży)
– Superniania kontra trzyletni Antoś. Jak telewizja uczy wychowywać
dzieci, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2022
– Dzieciństwo w cieniu rózgi. Historia i oblicza przemocy wobec dzieci, wydawnictwo Helion, Gliwice 2019
Zobacz wyróżnienia
2024 – nominacja do nagrody Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze za tekst Perspektywa ojca („Tygodnik Powszechny” 2024, nr 32) zwracający uwagę na zagrożone dobro dziewczynki kreowanej przez rodziców i media na dziennikarkę sejmową
2018 – nominacja do nagrody MediaTory w kategorii ReformaTOR za tekst Kopiuj, wklej, przylej („Tygodnik Powszechny” 2018, nr 35) ujawniający plagiaty kandydatki na Rzecznika Praw Dziecka

Dorota Kowalewska – architektka krajobrazu, certyfikowana inspektorka drzew. Przez wiele lat prowadziła firmę ogrodniczą i pracowała jako inspektorka nadzoru terenów zieleni. Ma doświadczenie w zwalczaniu rdestowca japońskiego. W jednym z ogrodów, którymi opiekowała się przez dłuższy czas, znajdowało się kilka małych stanowisk rdestowca, zapewne przywleczonego wraz z ziemią nasypywaną podczas prac ziemnych. Pozbyła się go w ramach kompleksowej pielęgnacji ogrodu. Regularnie i konsekwentnie wyrywała wszystkie odrastające młode pędy, by zapobiec fotosyntezie, i dodatkowo utrudniała ją, dosadzając na stanowiskach rdestowca krzewy, które zasłaniały mu słońce.
Rada Fundacji

Alina Czyżewska (ur. 1980) – Przewodnicząca Rady Fundacji
Aktorka, która kiedyś myślała, że przez teatr można zmieniać rzeczywistość, a od ponad dekady zmienia świat jako działaczka społeczna i ekspertka w zakresie społecznej kontroli władzy i przestrzegania praw człowieka w instytucjach publicznych. Działalność strażniczą i na rzecz społeczeństwa obywatelskiego rozpoczęła w rodzinnym Gorzowie Wielkopolskim, gdzie w 2014 roku współtworzyła ruch Ludzie dla Miasta.
Zobacz więcej
W latach 2015-2024 była członkinią stowarzyszenia Sieć Obywatelska Watchdog Polska, które jednak nie spełniło jej oczekiwań w zakresie standardów demokratycznego zarządzania i którego nie udało się jej naprawić od środka.
Interweniuje w sytuacjach nadużywania władzy przez osoby pełniące funkcje publiczne, wspiera obywatelki i obywateli, edukuje o demokracji i prawach człowieka, w tym o prawie do informacji. Ujawnia nieprawidłowości i nadużycia organów władzy publicznej, wspiera ujawnianie i zwalczanie przemocy w instytucjach publicznych. Uczy obywatelki i obywateli, jak korzystać z prawa, jak reagować w sytuacjach naruszeń naszych praw i wolności przez organy władzy i jak wcielać w życie art. 4 Konstytucji: „Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu”.
Wymaga od władz działania zgodnego z prawem. Doprowadziła do sądu sprawy licznych nieprawidłowości w działaniach przedstawicieli władzy i wielokrotnie wygrała z nimi w sądzie. Wygrywała nie tylko z dyrektorkami szkół czy teatrów, ale też burmistrzami i prezydentkami miast, a nawet Ministerstwem Środowiska czy Kancelarią Premiera.
W 2025 roku zarejestrowała wraz z Pawłem Nijakowskim związek wyznaniowy Kościół Ludzi Słońca i zaczęła działać na rzecz równości religijnej i ujawniania przywilejów związków wyznaniowych. Na pytanie, czy kościół powstał w ramach prowokacji, odpowiada: „Biorąc pod uwagę etymologię słowa «prowokacja» – od łacińskiego provocare, czyli «wołać do przodu, przywoływać, wywoływać reakcję» – można uznać, że każda religia była kiedyś prowokacją. Prowokacją wobec dominującego porządku, dotychczasowego myślenia, zastałych struktur społecznych. Tak, chcemy wywoływać reakcje, bo one otwierają drogi do zmiany. A chyba wszyscy czujemy, że jest co zmieniać”.
Nie jest jednak prowokacją jeden z postulatów Kościoła Słońca – zakładania ekologicznych miejsc pochówku w formie Lasów Pamięci.
W latach 2016-2022 prowadziła bloga „Nic do ukrycia”, obecnie pisze głównie na swoim profilu na Facebooku. Można wesprzeć jej działania poprzez Patronite oraz Suppi.
Zobacz wyróżnienia
2024 – nominacja do tytułu Kobieta Roku 2024 „Forbes Women” w kategorii „Działalność społeczna”
2022 – nagroda Architektki Zrównoważonego Rozwoju przyznawana przez UN Global Compact Network Poland
2020 – nominacja do warszawskich nagród kulturalnych „Wdechy” („za nieugięty bój o prawa człowieka w kulturze i transparentność w polityce kulturalnej”)

Anna Dęboń (ur. 1980) – członkini Rady Fundacji
Pedagożka, terapeutka pedagogiczna (trening umiejętności społecznych, TUS), arteterapeutka, edukatorka ekologiczna i klimatyczna (Mozaika Klimatyczna, Inicjatywa Las w nas, członkini ruchu Rodzice dla Klimatu – Parents for Future), prezeska stowarzyszenia dO!PAmina Lab, które od 2018 roku działa na rzecz ochrony i promocji praw dziecka i praw człowieka w edukacji i życiu społecznym.
Zobacz więcej
Ambasadorka humanistycznego zarządzania, niehierarchicznej kultury otwartości i współpracy w organizacjach/instytucjach, (współ)koordynatorka ruchu „Każda jest Ważna”.
Absolwentka pedagogiki o specjalizacjach pomoc społeczna i opiekuńczo-wychowawcza oraz edukacja artystyczna i terapia w zakresie sztuki na Uniwersytecie Śląskim (2004), a także studiów podyplomowych „Psychopedagogika zaburzeń ze spektrum autyzmu” na Górnośląskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej (2016). Uczestniczka studiów podyplomowych „Psychotraumatologia” na Uczelni Korczaka w Katowicach.
W latach 2012-2019 właścicielka Otwartej Pracowni Artystycznej – przestrzeni edukacji i terapii dla dzieci i młodzieży. Pomysłodawczyni i realizatorka wielu projektów edukacyjnych i rozwojowych dla dzieci i młodzieży z zakresu „zielonej” edukacji artystycznej i obywatelskiej (np. „Leśna Akademia Sztuki”, „Sztuka natury. Natura sztuki”, „Miejska Świetlica Przyrodnicza”).
Entuzjastka empatycznej edukacji i pasjonatka dziecięcej sztuki. Zafascynowana twórczością i kreatywnością dzieci, ich fantazją, wyobraźnią bez granic, otwartością, odwagą i ciekawością świata. Wierzy, że nieograniczana twórcza aktywność (nie tylko dzieci) – przynosząc radość i satysfakcję oraz dając ogromne odprężenie – silnie motywuje do podejmowania nowych wyzwań i pokonywania trudności.
Autorka i współautorka publikacji i raportów z monitoringów i badań społecznych.
Zobacz wybrane publikacje
– „Czy i jak korzystać ze zdjęć osób w kulturze i edukacji?”, 2025
– „Szkoła 2025. Raport z monitoringu codzienności i rzeczywistości szkolnej”, 2025
– „Szkoła jest nasza. Rekomendacje i komentarz do raportu «Szkoła 2025»”, 2025
– „Równość płci jest prawem człowieka. Raport z monitoringu”, 2024
Prywatnie fanka twórczości J. R. R. Tolkiena i Wiesława Myśliwskiego, sztuki kolażu, ceramiki artystycznej, wspinaczki górskiej i wypraw rowerowych.

Aleksandra Szewera-Witkowicz (ur. 1979) – członkini Rady Fundacji
Prezeska fundacji Bene Vobis, która pomaga dzieciom i młodzieży oraz ich rodzinom (nie tylko biologicznym) i specjalizuje się w szkoleniu profesjonalistów w systemie oświaty i pomocy społecznej. Absolwentka Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego, pedagożka resocjalizacyjna, pasjonatka zmian w sferze społecznej. Przez ponad 20 lat kuratorka sądowa (dla dorosłych i rodzinna).
Zobacz więcej
W latach 2020-2023 Przewodnicząca Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Kuratorów Sądowych, którą pozostali członkowie związku żegnali słowami: „Droga Olu, nasza Związkowa Merido Waleczna – Twoja charyzma, poświęcony czas, kreatywność, energia w połączeniu z profesjonalizmem pozostaną nieocenione. Związek pod Twoim przewodnictwem pokonał wiele przeszkód, dokonał rzeczy, które przez wiele lat uważano za niemożliwe!”.
W 2023 roku zrezygnowała z pracy kuratorki sądowej i poświęciła się działalności społecznej i edukacyjnej w ramach Fundacji Bene Vobis i Krainy Wolnych Stóp. Kraina Wolnych Stóp to nazwa jej firmy, ale też – położonego z dala od miejskiego zgiełku gospodarstwa we wsi Dobraków w województwie śląskim, gdzie odbywa się część prowadzonych przez nią szkoleń i warsztatów.
Prowadzi szkolenia i warsztaty z zakresu ochrony praw dziecka (w tym prawa do ochrony wizerunku i prywatności), przeciwdziałania przemocy (w tym standardów ochrony małoletnich) i profilaktyki uzależnień. Pracuje z „pomagaczami”, dziećmi, młodzieżą i rodzicami. Wspiera terapeutycznie osoby doświadczające przemocy, DDD/DDA, a także osoby z ADHD.
Pracując z ludźmi, koncentruje się na ich mocnych stronach i na szukaniu rozwiązań. Bliskie jest jej rodzicielstwo bliskości, porozumienie bez przemocy, terapia skoncentrowana na rozwiązaniach.
Wierzy, że ludzie się zmieniają, i lubi towarzyszyć im w tym procesie.
Współpraca

Stowarzyszenie Biskupia Górka
Stowarzyszenie jest tworzone głównie przez mieszkańców Biskupiej Górki w Gdańsku. Od 2016 roku działa na rzecz rozwoju społecznego oraz ochrony i promocji dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego tego osiedla. Prowadzi serwis biskupiagorka.pl i Archiwum Społeczne Biskupiej Górki, którego zbiory prezentuje w tym serwisie, a także w Centrum Archiwistyki Społecznej oraz na wystawie w Domu Sąsiedzkim na Biskupiej Górce (ul. Biskupia 4).
Zobacz więcej
Wraz z Instytutem Kultury Miejskiej w Gdańsku realizuje projekt „Lokalni Przewodnicy i Przewodniczki na Biskupiej Górce”. Organizuje wystawy, wykłady, wydarzenia kulturalne i akcje społeczne. Upamiętnia wybitnych mieszkańców osiedla. Z inicjatywy stowarzyszenia Biskupia Górka postawiono na tym osiedlu pomnik Brunona Zwarry.
Stowarzyszenie bierze aktywny udział w Budżecie Obywatelskim i we wszystkich konsultacjach dotyczących rewitalizacji Biskupiej Górki. Dwie członkinie stowarzyszenia są w gdańskim Komitecie Rewitalizacji (2023-2028), dwie inne były w Radzie Dzielnicy Śródmieście (2011-2014 i 2015-2024).
Wraz z mieszkańcami regularnie sprząta Biskupią Górkę, w 2025 roku po raz pierwszy z pomocą osadzonych z Aresztu Śledczego w Gdańsku.
W 2025 roku zrealizowało integracyjny projekt badawczy „My z Biskupiej Górki. Partycypacyjna diagnoza społeczności Biskupiej Górki”. Jednym z celów projektu, którego autorką i koordynatorką była Anna Golus, było włączenie mieszkańców zagrożonych wykluczeniem, w tym osoby opuszczającej właśnie zakład karny, w oddolne działania na rzecz społeczności.
